Сакрыстыя працуе: 8:00 – 20:00 Тэл.: 8 017 200-44-15

Пошта: chyrvony@tut.by Мы ў сацыяльных сетках:         

Субота — трыццаць чацвёрты звычайны тыдзень, Год І

ПЕРШАЕ ЧЫТАННЕ Дан 7, 15–27
Валадарства і ўлада будуць дадзены народу святых Найвышэйшага

Пачатак кнігі прарока Даніэля.

Я, Даніэль, адчуў, што затрапятаў дух мой з-за гэтага, і ўбачанае ў маёй галаве спалохала мяне. Я падышоў да аднаго з тых, хто стаяў поруч, і спытаўся ў яго пра сапраўднае значэнне ўсяго гэтага. Ён сказаў мне і растлумачыў значэнне візіі: Гэтыя чатыры вялікія жывёлы — гэта чатыры валадарствы, якія паўстануць з зямлі. Але валадарства прымуць святыя Бога Найвышэйшага і атрымаюць валадарства назаўсёды і на вякі вякоў.

Пасля гэтага я пажадаў дакладна даведацца пра чацвёртую жывёлу, якая моцна адрознівалася ад усіх іншых і была надзвычай жахлівай, мела жалезныя зубы і медныя кіпцюры, пажырала і руйнавала, а рэшткі таптала сваімі нагамі; і пра дзесяць рагоў, якія былі ў яе на галаве, і пра іншы рог, які вырас і перад якім выпалі тры рогі; і пра той рог, які здаваўся большым за астатнія і меў вочы і вусны, што казалі ганарыста. Я глядзеў, і вось рог той падняў вайну супраць святых і перамагаў іх, пакуль не прыйшоў Старадаўні, і суд быў аддадзены святым Найвышэйшага, і настаў час, каб валадарствам авалодалі святыя.

І так сказаў ён: Чацвёртая жывёла будзе чацвёртым валадарствам на зямлі, якое стане большым за ўсе валадарствы і будзе пажыраць ўсю зямлю, таптаць і руйнаваць яе. А дзесяць рагоў — гэта дзесяць каралёў валадарства; і іншы паўстане пасля іх, і будзе адрознівацца ад папярэдніх, і скіне трох каралёў. Ён будзе казаць словы супраць Найвышэйшага і будзе нішчыць святых Найвышэйшага і лічыць, што можа змяніць часы і Закон, і святыя аддадзены будуць у рукі ягоныя на час, часы і палову часу. Аднак адбудзецца суд, і адабрана будзе ўлада ў яго, каб ён згінуў і быў знішчаны дашчэнту. А валадарства, і ўлада, і мноства валадарстваў, што ёсць пад усім небам, будуць дадзены народу святых Найвышэйшага, валадарства якога — вечнае валадарства, і ўсе каралі будуць з паслухмянасцю служыць Яму.

Гэта слова Божае.

Субота — трыццаць чацвёрты звычайны тыдзень, Год ІІ

ПЕРШАЕ ЧЫТАННЕ Ап 22, 1–7
Ночы ўжо не будзе, бо Пан Бог будзе свяціць над імі

Чытанне кнігі Апакаліпсіса святога апостала Яна.

Анёл Пана паказаў мне, Яну, раку вады жыцця, бліскучую, як крышталь, якая выплывала ад трона Бога і Ягняці. Пасярод плошчы горада і па той бок ракі і па гэты — дрэва жыцця, якое прыносіць дванаццаць пладоў, кожны месяц дае плод свой; і лісце дрэва — на аздараўленне народаў.

І нічога праклятага ўжо не будзе. А трон Бога і Ягняці будзе ў ім, і слугі Ягоныя будуць служыць Яму. І ўбачаць аблічча Ягонае, і імя Ягонае будзе на іх чолах. І ночы ўжо не будзе, і не будуць мець патрэбы ні ў святле лямпы, ні ў святле сонца, бо Пан Бог будзе свяціць над імі; і яны будуць валадарыць на вякі вечныя.

І сказаў мне: Гэтыя словы пэўныя і праўдзівыя, і Пан, Бог духаў прароцкіх, паслаў Анёла свайго паказаць слугам сваім тое, што павінна адбыцца неўзабаве. І вось прыйду неўзабаве. Шчаслівы той, хто захоўвае словы прароцтва гэтай кнігі.

Гэта слова Божае.

Субота — чатырнаццаты звычайны тыдзень, Год І

ПЕРШАЕ ЧЫТАННЕ Быц 49, 29-32; 50, 15-26а
Бог наведае вас і выведзе з гэтай зямлі

Чытанне кнігі Быцця.

У тыя дні:

Якуб наказаў сваім сынам, кажучы: Я далучаюся да народа майго. Пахавайце мяне з маімі айцамі ў пячоры, што на полі Эфрона Хетэя. У пячоры, што на полі Макпэля, насупраць дубравы Мамрэ, у зямлі ханаанскай, якую мой бацька Абрагам купіў разам з полем ў Эфрона Хетэя як месца для пахаванняў. Там пахавалі яго і ягоную жонку Сару, там пахаваны Ісаак разам з Рэбэкай, жонкай сваёй, і там пахаваў я Лію. Гэта поле і пячора, што знаходзіцца на ім, куплена ў сыноў Хетэя.

Аддаўшы наказы сынам сваім, ён паклаў свае ногі на ложа і сканаў, далучыўшыся да народа свайго.

Калі ён памёр, браты Юзафа спалохаліся і казалі адзін аднаму: А што, калі Юзаф узненавідзіць нас і адплаціць нам за ўсё зло, якое мы ўчынілі яму? І яны паслалі сказаць Юзафу: Твой бацька перад смерцю загадаў нам сказаць табе: Прашу цябе: прабач тваім братам злачынства і грэх іхні, бо яны ўчынілі табе зло. Таму цяпер даруй нам, слугам Бога айца твайго, гэтую правіну. Юзаф заплакаў, калі яны так гаварылі з ім. Падышлі да яго браты, і, упаўшы перад ім ніцма, сказалі: Вось мы – слугі твае. Адказаў ім Юзаф: Не бойцеся. Хіба я замест Бога? Вы задумалі супраць мяне зло, але Бог абярнуў гэта на дабро, каб прывесці да цяперашняга выніку і захаваць жыццё шматлікага народа. Не бойцеся: я буду ўтрымліваць вас і дзяцей вашых. І ён суцяшаў іх, сардэчна гаворачы з імі.

І пасяліўся Юзаф у Егіпце разам з усім домам бацькі свайго. І пражыў Юзаф сто дзесяць гадоў. І ўбачыў ён ў Эфраіме сыноў сваіх аж да трэцяга пакалення. І дзеці Макіра, сына Манасэя, нарадзіліся на каленях Юзафа.

А пасля Юзаф сказаў сваім братам: Я паміраю, але Бог наведае вас і выведзе з гэтай зямлі ў зямлю, якую паабяцаў Абрагаму, Ісааку і Якубу. І Юзаф загадаў сынам Ізраэля паклясца, кажучы: Бог наведае вас, а вы забярыце косці мае адсюль. І памёр Юзаф, маючы сто дзесяць гадоў.

Гэта слова Божае.

Субота — чатырнаццаты звычайны тыдзень, Год ІІ

ПЕРШАЕ ЧЫТАННЕ Іс 6, 1–8
Я чалавек з нячыстымі вуснамі, а вочы мае бачылі Валадара, Пана Магуццяў

Чытанне кнігі прарока Ісаі.

У год смерці караля Озіі я бачыў Пана, які сядзеў на высокім і ўзнесеным троне, а канцы Ягонай шаты напаўнялі святыню. Серафімы стаялі над Ім. Кожны з іх меў па шэсць крылаў: двума закрываў кожны свой твар, і двума закрываў ногі свае, і двума лятаў.

Яны ўсклікалі адзін да аднаго, кажучы:
Святы, святы, святы, Пан Магуццяў.
Уся зямля поўная хвалы Яго.
І захісталіся вушакі дзвярэй ад гэтага голасу, і дом напоўніўся дымам.
І сказаў я:
Гора мне, бо Я загінуў,
таму што я чалавек з нячыстымі вуснамі
і жыву сярод людзей з нячыстымі вуснамі,
а вочы мае бачылі Валадара, Пана Магуццяў.

Тады падляцеў да мяне адзін з Серафімаў, а ў руцэ яго быў распалены вугаль, які ён клешчамі ўзяў з ахвярніка. Ён дакрануўся ім да вуснаў маіх і сказаў: Вось дакранулася гэта да вуснаў тваіх, і прыбрана беззаконне тваё ад цябе, і адкуплены грэх твой.

Тады я пачуў голас Пана, які казаў: Каго Мне паслаць? Хто пойдзе дзеля нас? І сказаў я: Вось я, пашлі мяне.

Гэта слова Божае.

Субота — чацвёрты звычайны тыдзень, Год ІІ

ПЕРШАЕ ЧЫТАННЕ 1 Вал 3, 4–13
Дай Твайму слузе разумнае сэрца, каб ён судзіў Твой народ

Чытанне Першай кнігі Валадарстваў.

У тыя дні:

Кароль Саламон пайшоў у Габаон, каб прынесці там ахвяру, бо гэта было найвышэйшае месца. І тысячу ўсеспаленняў склаў Саламон на тым ахвярніку. А ўначы ў Габаоне з’явіўся Пан Саламону ў сне. Бог сказаў яму: Прасі, што табе даць.

Саламон адказаў: Ты праявіў да Твайго слугі, майго бацькі Давіда, вялікую міласэрнасць за тое, што ён хадзіў перад Табою ў праўдзе, справядлівасці і са шчырым сэрцам. Ты захаваў для яго сваю вялікую міласэрнасць і даў яму сына, які сядзіць на ягоным троне, як гэта ёсць і сёння. А цяпер, Пане, мой Божа, Ты паставіў слугу свайго каралём замест Давіда, бацькі майго. Але я яшчэ вельмі малады і недасведчаны. Слуга Твой — сярод Твайго народа, які Ты выбраў, народа шматлікага, які нельга ні палічыць, ні перапісаць. Таму дай Твайму слузе разумнае сэрца, каб ён судзіў Твой народ і адрозніваў дабро ад зла. Бо хто можа судзіць такі шматлікі народ Твой?

Спадабалася Пану, што Саламон прасіў менавіта аб гэтым. І сказаў яму Пан: За тое, што ты прасіў аб гэтым, а не прасіў сабе доўгіх дзён, ні багацця, ні смерці ворагаў сваіх, але прасіў сабе розуму, каб умець судзіць, таму Я зраблю паводле словаў тваіх. Дам табе мудрае і разумнае сэрца, такое, што падобнага яшчэ не было да цябе і пасля цябе не будзе. І дам табе тое, чаго ты не прасіў: багацце і славу, так што роўнага табе не будзе паміж каралямі ва ўсе дні жыцця твайго.

Гэта слова Божае.

Субота — шаснаццаты звычайны тыдзень, Год ІІ

ПЕРШАЕ ЧЫТАННЕ Ер 7, 1–11
Ці гэты дом, над якім заклікалі Маё імя, стаў на вашых вачах пячораю злачынцаў?

Чытанне кнігі прарока Ераміі.

Слова, якое скіраваў Пан да Ераміі: Стань у брамах дому Пана і абвяшчай там слова гэтае, кажучы: слухайце слова Пана, усе з Юды, якія ўваходзяць праз гэтыя брамы, каб пакланіцца Пану. Так кажа Пан Магуццяў, Бог Ізраэля: Папраўце шляхі вашы і ўчынкі вашы, і Я дазволю вам жыць на гэтым месцы. Не верце падманлівым словам, кажучы: Святыня Пана, святыня Пана, святыня Пана.

Бо калі вы сапраўды паправіце шляхі вашы і ўчынкі вашы; калі будзеце судзіць справядліва чалавека і яго бліжняга; калі не будзеце ўціскаць чужынцаў, сірот і ўдоваў; калі не будзеце праліваць бязвіннай крыві ў гэтым месцы і хадзіць за чужымі багамі сабе на згубу — тады Я дазволю вам жыць на гэтым месцы — на зямлі, якую даў бацькам вашым адвеку і навекі.

Вось вы спадзеяцеся на падманлівыя словы, якія вам не дапамогуць. Ці будзеце красці, забіваць, чужаложыць, клясціся фальшыва, кадзіць Баалу, хадзіць за чужымі багамі, якіх вы не ведаеце, а потым прыходзіць і станавіцца перада Мной у гэтым доме, над якім заклікалі Маё імя, і казаць: Мы ў бяспецы, — каб далей рабіць усю гэтую агіду. Ці гэты дом, над якім заклікалі Маё імя, стаў на вашых вачах пячораю злачынцаў? Вось Я таксама гэта ўбачыў, — кажа Пан.

Гэта слова Божае.

Субота — шосты звычайны тыдзень, год І

ПЕРШАЕ ЧЫТАННЕ Гбр 11, 1–7
Праз веру мы разумеем, што вякі былі ўладкаваныя словам Божым

Чытанне Паслання да Габрэяў.

Браты:

Вера — гэта зарука таго, на што мы спадзяёмся, і доказ таго, чаго мы не бачым. Праз яе старэйшыя атрымалі сведчанне.

Праз веру мы разумеем, што вякі былі ўладкаваныя словам Божым, так што з нябачнага ўзнікла бачнае.

Вераю Абэль прынёс Богу лепшую ахвяру, чым Каін, дзякуючы якой ён атрымаў сведчанне сваёй справядлівасці, таму што Бог засведчыў пра дары ягоныя, і дзякуючы ёй прамаўляе нават пасля смерці.

Вераю Гэнох быў перанесены, каб не бачыць смерці, і не знайшлі яго, таму што Бог перанёс яго. Бо перад перанясеннем было засведчана яму, што ён спадабаўся Богу. А без веры немагчыма спадабацца, бо той, хто падыходзіць да Бога, павінен верыць, што Ён існуе і дае ўзнагароду тым, хто Яго шукае.

Вераю Ной атрымаў перасцярогу наконт таго, што яшчэ не было бачным, і богабаязна пабудаваў каўчэг, каб уратаваць свой дом. Праз веру ён асудзіў свет і стаў спадкаемцам справядлівасці паводле веры.

Гэта слова Божае

Субота — шосты звычайны тыдзень, год ІI

ПЕРШАЕ ЧЫТАННЕ Як 3, 1-10
Ніхто з людзей не можа ўтаймаваць язык

Чытанне Паслання святога апостала Якуба.

Браты мае, няхай нямногія з вас становяцца настаўнікамі, ведаючы, што нас будуць судзіць больш строга. Бо ўсе мы спатыкаемся шмат у чым. Калі хто не грашыць словам, гэта чалавек дасканалы, здольны ўтаймаваць таксама ўсё цела. Калі мы кладзем цуглі ў храпу коням, каб яны слухаліся нас, то і кіруем ўсім іхнім целам. Вось і караблі, хоць такія вялікія і гоняць іх моцныя вятры, аднак маленькае стырно скіроўвае іх, куды пажадае воля стырнавога. Так і язык, хоць малая частка цела, а хваліцца вялікімі рэчамі. Паглядзі, які малы агонь падпальвае вялізны лес! І язык – гэта агонь. Як свет несправядлівасці, пастаўлены язык сярод нашых частак цела, ён апаганьвае ўсё цела і запальвае кола жыцця, а сам запальваецца ад геены. Бо ўсялякая істота звяроў, птушак, паўзуноў і марскіх стварэнняў утаймоўваецца і ўтаймавана чалавечай істотай, аднак ніхто з людзей не можа ўтаймаваць язык – нястрымнае ліха, поўнае смяротнай атруты.

Ім мы благаслаўляем Пана і Айца і ім праклінаем людзей, створаных на падабенства Божае. З тых самых вуснаў выходзіць благаслаўленне і праклён. Не павінна, браты мае, так быць.

Гэта слова Божае.

Субота I звычайнага тыдня, год І

ПЕРШАЕ ЧЫТАННЕ Гбр 4, 12–16
Наблізімся з даверам да трону ласкі

Чытанне Паслання да Габрэяў.

Браты:

Слова Божае жывое і дзейснае, вастрэйшае за ўсялякі меч двусечны. Яно пранікае ажно да падзелу душы і духа, суставаў і шпіку і здольнае судзіць думкі і намеры сэрца. І няма стварэння, схаванага ад Яго, але ўсё аголена і адкрыта перад вачыма таго, перад якім мы адкажам.

Маючы першасвятара вялікага, які прайшоў нябёсы, Езуса, Сына Божага, будзем цвёрда трымацца вызнання нашага. Бо мы маем не такога першасвятара, які не мог бы спачуваць слабасцям нашым, але такога, які, паводле падабенства, зведаў усе выпрабаванні, акрамя грэху. Таму наблізімся з даверам да трону ласкі, каб атрымаць міласэрнасць і знайсці ласку для своечасовай дапамогі.

Гэта слова Божае.

Субота II звычайнага тыдня, год І

ПЕРШАЕ ЧЫТАННЕ Гбр 9, 2–3. 11–14
Праз сваю Кроў раз і назаўсёды ўвайшоў у Святое Святых

Чытанне Паслання да Габрэяў.

Браты:

Была ўзведзена першая скінія, якая называецца «Святое», і ў ёй былі падсвечнік, стол і ахвярныя хлябы. А за другой заслонаю была скінія, якая называлася «Святое Святых».

Хрыстус, прыйшоўшы як Першасвятар будучых дабротаў, праз большую і дасканалейшую нерукатворную скінію, гэта значыць не з гэтага свету, і не праз кроў казлоў і быкоў, а праз сваю Кроў раз і назаўсёды ўвайшоў у Святое Святых, здабыўшы вечнае адкупленне.

Бо, калі кроў казлоў і быкоў, і попел ялаўкі праз пасыпанне асвячае апаганеных, каб чыстым стала цела, то наколькі ж больш Кроў Хрыста, які праз вечнага Духа сябе самога ахвяраваў як беззаганнага Богу, ачысціць нашае сумленне ад мёртвых учынкаў дзеля служэння жывому Богу.

Гэта слова Божае.

Субота III звычайнага тыдня, год І

ПЕРШАЕ ЧЫТАННЕ Гбр 11, 1–2. 8–19
Ён чакаў горад, дойлідам і будаўніком якога ёсць Бог

Чытанне Паслання да Гaбрэяў.

Браты:

Вера — гэта зарука таго, на што мы спадзяёмся, і доказ таго, чаго мы не бачым. Праз яе старэйшыя атрымалі сведчанне.

Дзякуючы веры пакліканы Абрагам паслухаўся і накіраваўся да месца, якое павінен быў атрымаць у спадчыну. Ён выйшаў, не ведаючы, куды ідзе. Дзякуючы веры ён пасяліўся на абяцанай зямлі, як на чужыне, жывучы ў шатрах з Ісаакам і Якубам, сунаследнікамі таго самага абяцання. Бо ён чакаў горада, закладзенага на моцным падмурку, дойлідам і будаўніком якога ёсць Бог.

Дзякуючы веры і бясплодная Сара, насуперак старому ўзросту, атрымала сілу, каб зачаць патомства, паколькі лічыла верным таго, хто даў абяцанне. Таму ад аднаго чалавека, і гэта ад амярцвелага, нарадзілася так шмат, як зорак нябесных і незлічоных пясчынак на беразе мора.

Усе тыя памерлі ў веры, не атрымаўшы абяцанняў, але ўбачыўшы іх здалёк і прывітаўшы, прызналі, што яны вандроўнікі і чужынцы на зямлі. Бо тыя, хто так кажа, паказваюць, што яны шукаюць айчыну. Калі б яны памяталі аб той, з якой выйшлі, то мелі б нагоду вярнуцца. Цяпер жа яны імкнуцца да лепшай, гэта значыць, да нябеснай айчыны. Таму Бог не саромеецца, каб яны называлі Яго сваім Богам, бо Ён падрыхтаваў ім горад.

Праз веру Абрагам, калі Бог выпрабоўваў яго, ахвяраваў Ісаака. Той, хто атрымаў абяцанне, прынёс нават адзінароднага сына, пра якога сказана: У Ісааку назавецца патомства тваё. Ён лічыў, што Бог мае моц уваскрасіць з мёртвых, таму і атрымаў яго як правобраз.

Гэта слова Божае.

Субота III звычайнага тыдня, год ІI

ПЕРШАЕ ЧЫТАННЕ 2 Сам 12, 1-7а. 10-17
Зграшыў я перад Панам

Чытанне Другой кнігі Самуэля.

У тыя дні:

Пан паслаў Натана да Давіда. Той прыйшоў да яго і сказаў: У адным горадзе было два чалавекі, адзін багаты, а другі бедны. У багатага было вельмі шмат авечак і валоў, а ў беднага не было нічога, апрача адной маленькай авечкі, якую ён купіў і гадаваў.

Яна расла ў яго разам з ягонымі дзецьмі. З яго хлеба яна ела, і з яго кубка піла, і спала пры яго баку, і была для яго, як дачка. Неяк прыйшоў госць да багатага, але яму было шкада ўзяць са сваіх уласных авечак і валоў, каб прыгатаваць госцю, які прыйшоў да яго. Тады ён узяў авечку беднага і прыгатаваў яе чалавеку, які прыйшоў да яго.

Давід вельмі разгневаўся на таго чалавека і сказаў Натану: Як жыве Пан, чалавек, які зрабіў гэта, заслугоўвае смерці. І за авечку ён павінен заплаціць у чатыры разы больш, таму што зрабіў так і не меў спагады.

Тады Натан сказаў Давіду: Ты – той чалавек. Вось таму не адступіцца меч ад дому твайго навекі, бо ты пагардзіў Мною і ўзяў жонку Урыя Хетыты, каб была табе жонкаю. Так кажа Пан: Вось Я з дому твайго спашлю на цябе зло, і вазьму жонак тваіх перад вачыма тваімі, і аддам іх бліжняму твайму, і ён будзе спаць з тваімі жонкамі перад вачыма гэтага сонца. Ты зрабіў гэта патаемна, а я зраблю гэта перад усім Ізраэлем і перад сонцам.

І сказаў Давід Натану: Зграшыў я перад Панам. Натан жа адказаў Давіду: Пан дараваў табе грэх твой: ты не памрэш. Але за тое, што ты даў падставу для блюзнерства ворагам Пана, сын, які ў цябе народзіцца, памрэ. І Натан вярнуўся да свайго дому.

Пан пашкодзіў дзіця, якое нарадзіла Давіду жонка Урыі, і яно цяжка захварэла. Давід маліў Бога за гэтага хлопчыка і сурова пасціў, а калі вярнуўся да сябе, усю ноч ляжаў на зямлі. А старэйшыя дому ягонага прымушалі яго падняцца з зямлі, але ён не хацеў і нічога не еў з імі.

Гэта слова Божае.

РЭСПАНСАРЫЙНЫ ПСАЛЬМ Пс 51 (50), 12-13. 14-15. 16-17 (Р.: 12а)

Рэфрэн: Чыстае сэрца ствары ўва мне, Божа.

12. Чыстае сэрца ствары ўва мне, Божа, *
і аднаві ўва мне трывалы дух.
13. Не адкінь мяне ад свайго аблічча *
і не пазбаў мяне Духа Твайго Святога.

Рэфрэн:

14. Вярні мне радасць збаўлення Твайго *
і ўмацуй мяне духам прыхільным.
15. Навучы няправых шляхам Тваім, *
і бязбожнікі да Цябе вернуцца.

Рэфрэн:

16. Вызвалі мяне, Божа, ад крыві, †
Божа збаўлення майго, *
і мой язык будзе праслаўляць Тваю справядлівасць.
17. Пане, адкрый мае вусны, *
і вусны мае будуць абвяшчаць Тваю хвалу.

Рэфрэн:

СПЕЎ ПЕРАД ЕВАНГЕЛЛЕМ Ян 3, 16

Акламацыя: Аллелюя, аллелюя, аллелюя.

Бо так палюбіў Бог свет,
што аддаў Сына свайго Адзінароднага,
каб кожны, хто верыць у Яго, не загінуў, але меў жыццё вечнае.

Акламацыя: Аллелюя, аллелюя, аллелюя.

ЕВАНГЕЛЛЕ Мк 4, 35–41
Хто Ён такі, што і вецер, і мора слухаюцца Яго?

+ Чытанне святога Евангелля паводле Марка.

У той дзень, калі настаў вечар, Езус сказаў сваім вучням: Пераправімся на той бок. Адпусціўшы людзей, яны забралі Яго з сабою, калі быў у чаўне. І плылі з Ім іншыя чаўны.

І ўзнялася вялікая бура. Хвалі залівалі човен, так што човен ужо напаўняўся. А Ён спаў на карме на ўзгалоўі. Будзяць і кажуць Яму: Настаўнік, не хвалюе цябе, што мы гінем? І, устаўшы, Ён забараніў ветру і сказаў мору: Замоўкні і супакойся. І вецер сціх, і настала вялікая ціша.

І сказаў ім: Чаго вы такія баязлівыя? Яшчэ не маеце веры? Яны напоўніліся вялікім страхам і гаварылі паміж сабой: Хто Ён такі, што і вецер, і мора слухаюцца Яго?

Гэта слова Пана.

Паводле catholic.by

Субота IV звычайнага тыдня, год І

ПЕРШАЕ ЧЫТАННЕ Гбр 13, 15–17. 20–21
Бог спакою, які ўваскрасіў з мёртвых Вялікага Пастыра, няхай удасканаліць вас ва ўсялякай добрай справе

Чытанне Паслання да Габрэяў.

Браты:

Праз Езуса будзем няспынна прыносіць ахвяру хвалы Богу, гэта значыць плён вуснаў, якія дзякуюць імені Ягонаму.

Не забывайце пра дабрачыннасць і еднасць, бо такія ахвяры падабаюцца Богу.

Слухайцеся настаўнікаў вашых і падпарадкоўвайцеся ім, бо яны чуваюць над вашымі душамі як тыя, хто будзе здаваць справаздачу, каб яны рабілі гэта з радасцю, а не ўздыхаючы; інакш гэта не прынясе вам карысці.

А Бог спакою, які ўваскрасіў з мёртвых Вялікага Пастыра авечак, Пана нашага Езуса Хрыста праз кроў вечнага запавету, няхай удасканаліць вас ва ўсялякай добрай справе, каб вы выконвалі Ягоную волю, робячы сярод вас тое, што падабаецца Яму, праз Езуса Хрыста, якому хвала на вякі вечныя. Амэн.

Гэта слова Божае.

Субота XXIX звычайнага тыдня, год ІІ

ПЕРШАЕ ЧЫТАННЕ Эф 4, 7–16
Хрыстус – Галава, дзякуючы якой усё цела атрымлівае ўзрастанне

Чытанне Паслання святога апостала Паўла да Эфесцаў.

Браты:

Кожнаму з нас дадзена ласка паводле меры Хрыстовага дару.

Таму і сказана: Узышоўшы на вышыні, паланіў палонных і даў людзям дары. А што азначае «ўзышоўшы», калі не тое, што ён сышоў да найніжэйшых частак зямлі. Той, хто сышоў, ёсць і тым, хто ўзышоў вышэй за ўсе нябёсы, каб напоўніць усё.

І Ён паставіў адных апосталамі, другіх прарокамі, іншых евангелістамі, іншых пастырамі і настаўнікамі дзеля выхавання святых для справы служэння, для будавання Хрыстовага Цела, пакуль усе мы прыйдзем да еднасці веры і пазнання Сына Божага, да чалавека дасканалага, да меры сталасці паводле Хрыстовай паўнаты. Таму мы больш не павінны быць немаўлятамі, якіх хістае і захапляе кожны вецер вучэнняў, каб падманам людскім, хітрым штукарствам увесці ў зман. Але, кажучы праўду ў любові, усё павінна ўзрастаць у тым, хто з’яўляецца Галавою, — у Хрысце. З Яго ўсё цела, якое складаецца і злучаецца праз розныя ўзаемныя сувязі, у меру дзеяння кожнай асобнай часткі, атрымлівае ўзрастанне цела для будавання самога сябе ў любові.

Гэта слова Божае.

Субота XXVII звычайнага тыдня, год ІІ

ПЕРШАЕ ЧЫТАННЕ Гал 3, 22–29
Усе вы сыны Божыя праз веру

Чытанне Паслання святога апостала Паўла да Галатаў.

Браты:

Пісанне ўсіх замкнула пад грахом, каб абяцанне было дадзена веруючым праз веру ў Езуса Хрыста. Але да прыходу веры мы былі замкнёныя пад вартаю Закону да таго часу, калі належала аб’явіцца веры.

Таму Закон быў для нас выхаваўцам да Хрыста, каб мы апраўдаліся вераю. Калі ж прыйшла вера, мы ўжо не падуладныя выхаваўцу. Усе вы сыны Божыя праз веру ў Езуса Хрыста. Бо ўсе вы, хто ахрысціўся ў Хрыста, у Хрыста апрануліся. Няма ўжо ні юдэя, ні грэка; няма ні раба, ні свабоднага; няма ні мужчыны, ні жанчыны, бо ўсе вы адно ў Хрысце Езусе. Калі ж вы Хрыстовыя, то вы патомства Абрагама і, паводле абяцання, спадкаемцы.

Гэта слова Божае.

Субота XXX звычайнага тыдня, год ІІ

ПЕРШАЕ ЧЫТАННЕ Флп 1, 18b–26
Для мяне жыццё — гэта Хрыстус, і смерць — гэта выгада

Чытанне Паслання святога апостала Паўла да Філіпянаў.

Браты:

Як бы ні прапаведавалі Хрыста, я гэтаму радуюся і буду радавацца. Бо ведаю, што гэта прывядзе мяне да збаўлення праз вашую малітву і дапамогу Духа Езуса Хрыста, паводле чакання і надзеі маёй, што я ні ў чым не буду асаромлены. Але з поўнай адвагай, як заўсёды, так і сёння, узвялічаны будзе Хрыстус ў целе маім, ці праз жыццё, ці праз смерць. Бо для мяне жыццё — гэта Хрыстус, і смерць — гэта выгада. А калі жыццё ў целе — гэта для мяне плён працы, то не ведаю, што выбраць.

Вабіць мяне і тое, і другое: маю жаданне памерці і быць з Хрыстом, бо гэта значна лепш; але заставацца ў целе больш патрэбна для вас.

Перакананы ў гэтым, я ведаю, што застануся і буду з вамі дзеля вашага поспеху і радасці ў веры, каб хвала ваша ў Хрысце Езусе памножылася праз мяне, калі я зноў прыйду да вас.

Гэта слова Божае.

Субота XXXI звычайнага тыдня, год ІІ

ПЕРШАЕ ЧЫТАННЕ Флп 4, 10–19
Усё магу ў тым, хто ўзмацняе мяне

Чытанне Паслання святога апостала Паўла да Філіпянаў.

Браты:

Я вельмі ўзрадаваўся ў Пану, што зноў ажыў ваш клопат пра мяне. Вы і раней клапаціліся, але вам неставала нагоды. Кажу гэта не таму, што патрэбу маю, бо я навучыўся быць задаволеным тым, што ў мяне ёсць. Я ўмею быць і ў прыніжэнні, умею быць і ў дастатку; я прывучыўся да ўсяго і ва ўсім, і насычацца, і галадаць, і быць у дастатку, і цярпець нястачу. Усё магу ў тым, хто ўзмацняе мяне. Аднак вы добра зрабілі, раздзяліўшы са мною цярпенне маё.

Ведаеце таксама вы, філіпяне, што ў пачатку дабравесця, калі я выйшаў з Македоніі, ніводны касцёл, апроч вас адных, не далучыўся да мяне ў справе давання і прыняцця. Вы таксама і раз, і два дасылалі мне ў Тэсалоніку на патрэбу. Кажу не таму, што шукаю дару, але шукаю плёну, які памнажаецца на карысць вашую.

Я атрымаў усё і маю празмерна. Я забяспечаны ўсім, атрымаўшы ад Эпафрадыта дасланае вамі – салодкі водар, ахвяру прыемную, якая падабаецца Богу.

Гэта слова Божае.

Субота XXXIII звычайнага тыдня, год ІІ

ПЕРШАЕ ЧЫТАННЕ Ап 11, 4–12 
Два прарокі гэтыя мучылі жыхароў зямлі

Чытанне кнігі Апакаліпсіса святога апостала Яна.

Сказана мне, Яну:

Два дрэвы аліўныя і два светачы, што стаяць перад Панам зямлі, – гэта два мае сведкі. І калі хто хоча іх пакрыўдзіць, то агонь выйдзе з вуснаў іхніх і паглыне ворагаў іхніх. Той, хто хоча іх пакрыўдзіць, той павінен быць забіты такім чынам.

Яны маюць уладу закрыць неба, каб не ішоў дождж на зямлю ў дні прароцтва іхняга, і маюць уладу над водамі, каб ператварыць іх у кроў і ўдарыць зямлю ўсякай пошасцю, калі толькі захочуць.

І калі скончаць яны сведчанне сваё, звер, які выходзіць з бездані, пачне бітву з імі, і пераможа іх, і заб’е іх. І трупы пакіне на плошчы вялікага горада, які сімвалічна называецца Садома і Егіпет, дзе і Пан іх быў укрыжаваны. І многія з плямёнаў, і родаў, і моваў, і народаў будуць глядзець на іх трупы тры с паловаю дні і не дазволяць пакласці ў магілу. Жыхары зямныя будуць радавацца над імі і весяліцца, і будуць слаць падарункі адзін аднаму, бо два прарокі гэтыя мучылі жыхароў зямлі.

Але праз тры с паловаю дні дух жыцця ад Бога ўвайшоў у іх, і яны ўсталі на свае ногі. І вялікі страх ахапіў тых, хто на іх глядзеў. І пачулі яны гучны голас з неба, які казаў ім: Узыдзіце сюды. І яны ўзышлі на неба ў воблаку, і глядзелі на іх ворагі іхнія.

Гэта слова Божае.

Субота XXXIV звычайнага тыдня, год ІІ

ПЕРШАЕ ЧЫТАННЕ Ап 22, 1–7 
Ночы ўжо не будзе, бо Пан Бог будзе свяціць над імі

Чытанне кнігі Апакаліпсіса святога апостала Яна.

Анёл Пана паказаў мне, Яну, раку вады жыцця, бліскучую, як крышталь, якая выплывала ад трона Бога і Ягняці. Пасярод плошчы горада і па той бок ракі і па гэты — дрэва жыцця, якое прыносіць дванаццаць пладоў, кожны месяц дае плод свой; і лісце дрэва — на аздараўленне народаў.

І нічога праклятага ўжо не будзе. А трон Бога і Ягняці будзе ў ім, і слугі Ягоныя будуць служыць Яму. І ўбачаць аблічча Ягонае, і імя Ягонае будзе на іх чолах. І ночы ўжо не будзе, і не будуць мець патрэбы ні ў святле лямпы, ні ў святле сонца, бо Пан Бог будзе свяціць над імі; і яны будуць валадарыць на вякі вечныя.

І сказаў мне: Гэтыя словы пэўныя і праўдзівыя, і Пан, Бог духаў прароцкіх, паслаў Анёла свайго паказаць слугам сваім тое, што павінна адбыцца неўзабаве. І вось прыйду неўзабаве. Шчаслівы той, хто захоўвае словы прароцтва гэтай кнігі.

Гэта слова Божае.

Субота пасля Папяльца

ПЕРШАЕ ЧЫТАННЕ Іс 58, 9b — 14
Калі аддасі галоднаму свой хлеб, тады заззяе ў цемры тваё святло

Чытанне кнігі прарока Ісаі.

Так кажа Пан:

Калі ты скінеш з сябе ярмо, перастанеш пагражаць пальцам і гаварыць беззаконне, калі аддасі галоднаму свой хлеб і душу гаротніка насыціш, тады заззяе ў цемры тваё святло, і змрок твой будзе, як поўдзень. Пан будзе заўсёды вадзіць цябе, і натоліць душу тваю ў час засухі, і ўмацуе твае косткі. Ты будзеш, як арошаны сад і як невычарпальная крыніца вады.

Твае нашчадкі адбудуюць даўнія руіны, ты пакладзеш падмуркі для многіх пакаленняў. І будуць называць цябе тым, хто напраўляе праломы, аднавіцелем сцежак для засялення.

Калі дзеля шабату стрымаеш сваю нагу, каб не рабіць сваіх справаў у Мой святы дзень; калі назавеш шабат асалодаю, святым і шанаваным днём Пана, і праславіш Яго, пакінуўшы свае шляхі, свае справы і размовы, — тады знойдзеш у Пану сваю асалоду. І Я ўзвяду цябе на зямныя вышыні, і накармлю цябе спадчынай Якуба, твайго бацькі, бо так сказалі вусны Пана.

Гэта слова Божае.